را كه تأكيدى بر انگيزه مذهبى ياران حسين ( ع ) است ارائه مىدهند . انگيزه‌اى كه ياران حسين ( ع ) را به هنگام مصيبت آن چنان محكم ، استوار ، پرحرارت و عاشق و شيفته ساخته بود . نكاتى كه بر اين وعده‌ها و قول‌ها چيره بود عبارتند از : 1 - تأكيد بر رابطه مستقيم و نزديك حسين ( ع ) با پيامبر و نه به طور مشخص با على ( ع ) وفادارى به محمد ( ص ) فرستاده خداست . 2 - ترك كردن حسين ( ع ) به منزلهء تقبيح اسلام است كه بر پدربزرگش پيامبر نازل شد . 3 - تسليم كردن حسين ( ع ) [ به دشمن ] تسليم كردن اسلام است كه اين مطلب به جدّش پيامبر نازل شده بود . 4 - اين روز باعث فساد آنها در روز قيامت خواهد شد و از شفاعت پيامبر اكرم محروم خواهند گرديد . در عين حال عصاره همه اين كلمات اين است كه از نظر آنها امام يكى است و او قدرت مركزى و نقطهء تمركز عشق است كه بطور طبيعى در جهت پيامبر حركت مىكند . ( 78 ) در روز عاشورا ، اندكى پس از شروع جنگ ، سرنوشت حرّ بن يزيد فرمانده مورد احترام ارتش اموى به گونه‌اى انقلابى دگرگون مىشود . او اولين كسى بود كه با حسين ( ع ) مقابله كرد و او را مجبور به اقامت در كربلا نمود ، همچنان كه در فوق بدان اشاره رفت . حرّ اكنون با وجدان و احساسات خود روبرو شده بود . تضادّ بزرگى در ذهنش به وجود مىآمد و بين دو گزينش و انتخاب مشكل گير افتاده بود . آيا دست‌هاى خود را به خون پاك نواده پيامبر خدا آغشته كند و يا رتبه و مقام و قدرت و آينده روشن خود را ناديده بگيرد . وجدانش سرانجام بر او پيروز شد و دوّمى را برگزيد . ناگهان اسب خود را به سوى اردوگاه حسين ( ع ) راند خود را به پاى حسين ( ع ) انداخته و اعلام نمود : « اى پسر پيامبر ! اين مردى است كه در حق تو بىعدالتى بزرگى روا داشت و تو را در اين مكان معطل نمود و دردسرهاى فراوان برايت بوجود آورد . آيا ممكن است كه گناهكارى چون مرا عفو كنى ؟ به خدا سوگند ، من هرگز خيال نمىكردم كه اين مردم تا سرحدّ ريختن خون نوادهء پيامبرشان پيش روند . من فقط مىانديشيدم كه آنان يكى از سه پيشنهاد شما را بپذيرند ، و بنابراين سرانجام نوعى مصالحه غالب خواهد شد و در اين راه من نيز مقام و